دیگر زمان وقت تلف کردن نیست

زمانی که انسان مدرن جزئی از طبیعت شد، شاید بزرگ‌ترین مشکل او این بود که چگونه بر نیروهای طبیعی و خطرناک محیطی غلبه کند و راهی برای بقا بیابد، چطور با حیوانات درنده مقابله کند و از گزند سرما و بسیاری از حوادث و رویدادهای طبیعی دیگر در امان باشد. چگونه به منابع مختلف از جمله غذا و آب دسترسی پیدا کند. احتمالا جنگ و دعوای بین انسان‌ها نیز در مقیاس کوچک بود و مشکل اصلی حساب نمی‌شد. با گذشت زمان، انسان به مرور توانست طبیعت را بشناسد و خود را بهتر در برابر تهدیدها و خطرات محیطی محافظت کند.

اما امروز می‌توان گفت که دیگر طبیعت خطر اصلی تهدید کننده‌ی انسان‌ها نیست و روند برعکس شده است. حالا در دنیایی زندگی می‌کنیم که فعالیت‌های انسانی خطر اصلی تهدیدکننده طبیعت و در درجه‌ی اول خود انسان‌‌ است. این بار انسان‌ها باید درباره آینده خود تصمیم بگیرند و به سرعت دست به اقدام‌هایی کارا بزنند. زمان در حال از دست رفتن است و اگر زود نجنبیم، با دنیایی مواجه خواهیم شد که بسیار سریع‌تر از گذشته تغییر خواهد کرد و به نقطه‌ای غیر قابل بازگشت خواهد رسید. هرچند که همین الان هم دیر شده و تغییرات زیادی اتفاق افتاده که غیر قابل بازگشت است اما هنوز می‌توان جلوی فجایع بزرگ‌تر آینده را گرفت.

اگر خبرها را دنبال کنید، به طور مداوم نشانه‌های خطر را خواهید دید. مثلا خبری که دیروز منتشر شد و نشان می‌داد اگر روند فعلی تخریب جنگل‌ها ادامه پیدا کند، بیش از نیمی از گونه‌های درختان جنگل‌های استوایی تا سال ۲۰۵۰ در خطر انقراض قرار خواهند گرفت یا خبرهای متعدد از رکورد شکنی افزایش دما و غلظت دی اکسید کربن و گازهای گلخانه‌ای در جو زمین. این‌ها همه نشانه‌های خطری است که ما را تهدید می‌کند و مربوط به آینده‌های دور نیست. اکنون اثرات نامطلوب تغییرات اقلیمی گریبان بسیاری از کشورها را گرفته و بحران‌های منطقه‌ای ایجاد کرده است و اگر فکری به حال آن نکنیم، به زودی گریبان بسیاری دیگر را هم خواهد گرفت.

NEIL PALMER/CIAT FOR CENTER FOR INTERNATIONAL FORESTRY RESEARCH/FLICKR

NEIL PALMER/CIAT FOR CENTER FOR INTERNATIONAL FORESTRY RESEARCH/FLICKR

واکنش سریع مهم‌ترین مساله است. ما انسان‌ها به طور غریزی به سرعت در برابر خطرات ناگهانی محیطی واکنش نشان می‌دهیم اما شاید برای واکنش در مقابل خطراتی در بازه‌ی زمانی بلند مدت خیلی ضعیف‌تر باشیم. یکی از مشکلاتی که مانع واکنش سریع در برابر تغییرات اقلیمی می‌شود، فکر کردن و تصمیم‌گیری برای آینده کوتاه مدت است. تغییر شرایط فعلی و اصلاح مشکلات هزینه‌بر است و این هزینه باید از جیب من و شما خرج شود. سیاستمداران برای جلوگیری از کاهش محبوبیت‌شان، حاضر نیستند به راحتی برای بلندمدت سرمایه‌گذاری کنند زیرا برای این کار باید از خرج‌های کوتاه مدت که باعث افزایش مقطعی رفاه جامعه می‌شود و خواسته‌ی بسیاری از افراد است خودداری کنند. تنها راه مقابله با این مشکل این که خود ما واقعا بخواهیم که در اولویت‌ها بازنگری شود. اگر واقعا می‌خواهیم در طولانی‌مدت اتفاقات خوبی بیافتد باید بهای آن را بپردازیم.

باید بپذیریم که مقابله با تولید گازهای گلخانه‌ای، آلاینده‌ها و جلوگیری از تخریب محیط زیست هزینه دارد و این هزینه‌ای است که ما آن را می‌پردازیم و سیاست‌مداران خرجش می‌کنند پس اگر واقعا دغدغه داریم باید آن را اعلام کنیم و از دولت‌ها بخواهیم. هم دادن این هزینه و هم نظارت بر شیوه خرج کردنش بر عهده ماست. منظورم از ما فقط تک تک ما نیست. همه افراد، سازمان‌ها و گروه‌های اجتماعی باید روی این مساله حساس باشند و آماده‌ی همکاری برای حل آن. جز این راهی وجود ندارد. نمی‌توان در عین نارضایتی از مالیات‌ دادن، فقط از دولت‌ها تقاضای اقدامات کارا داشت. نمی‌توان کناری نشست و فقط در انتظار منجی بود. باید تک تک‌مان اولا به گسترش آگاهی در این زمینه کمک کنیم و مبارزه با تغییرات اقلیمی را به خواسته‌ای عمومی تبدیل کنیم و در عین حال، برای بهبود شرایط بکوشیم و حاضر به پرداخت هزینه هم باشیم. این‌گونه می‌توانیم به دولت‌ها فشار بیاوریم تا این مساله را در اولیت خود قرار دهند. بله جز این راهی نیست.

چشم‌ها به اجلاس پاریس است و تصمیمات سران کشورها برای جلوگیری از گسترش بحران.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *